In goede en . . . kwade dagen Een (h)echte groep is maar een groep, vormt maar ‘gemeenschap’ als de leden van die groep op momenten dat het goed gaat, samen lachen en plezier maken en op momenten dat het moeilijk is, er zijn voor elkaar en in zich in gebondenheid gedragen weten.# We laten weinig kansen onbenut om in onze school te genieten van “de goede dagen”: de sfeervolle afsluiters van jaarvergaderingen, de nieuwjaarsreceptie en het korpsfeest om er maar enkele te noemen. Ook samen met ouders: het eetweekend, de oudervergaderingen, de promotieviering. Meer dan een van onze collegegemeenschap kreeg in het voorbije jaar echter af te rekenen met een zwaar persoonlijk verlies. Het afscheid van een grootouder – soms van een ouder! - is voor leerlingen een erg ingrijpende gebeurtenis. Het afscheid van ouders, schoonouders, familie en goede vrienden maakt ons stil. Bruusk wordt ons drukke leven tot bezinning gedwongen. Rouwen: voor de rouwende staat de wereld stil, voor alle anderen draait hij gewoon door. De voorbije maanden werd onze school meer dan eens in rouw gedompeld. Het overlijden van een leerlinge uit onze basisschool en het afscheid van leraar Patrick Meersschaert. En heel recent het overlijden van leraar Jo Hermans en oud-leraar Bernard Hellin. Een werkgroep in de schoot van de VIS (de pastorale groep) bereidt met veel nauwgezetheid de viering voor. Een samenkomst van verbondenheid met elkaar waarin we in het bijzonder diegenen herdenken die ons het voorbije schooljaar ontvielen. |
LiggingFotogalerij |
| ©2011 Sint-Jozef-Klein-Seminarie |