ALLE recensies over de groepen die aantraden in AvW vind je hieronder. Rest ons nog één formaliteit – weliswaar een hele belangrijke – want geen SJKS-Rockrally zonder winnaar! Die maken we maandag, zo rond één uur, met enige luister bekend in de Calfac en in de Ontmoetingsruimte. Applaus! En daarna? Sluit Rockrally@sjks wellicht alweer voor twee jaar The Doors.
 
DINSDAG 16 maart — Mooie liedjes duren niet lang. Hoeveel symbolischer kan de Rockrally 2010 eindigen dan met een vijfde en dus laatste ronde die maar half zo lang uitvalt als voorzien: de in terminis contradicterende groep Locos Sin Drogas geeft forfait. En dat is brakken! Gelukkig blijkt het optreden van de andere band, Elien, Niels en Janice, een kwartiertje in een gouden kadertje.
Ons vaste publiek heeft kennelijk horen waaien dat er vandaag maar één groep op het podium staat en is minder talrijk opgekomen dan gewoonlijk. Maar zoveel te aandachtiger spitsen zich de oren, zoveel te warmer kloppen de harten. En wanneer Niels en Elien hun eerste nummer inzetten op keyboard en viool, gebeurt wat me in lang niet meer is overkomen. Zangeres Janice Van Dorsselaere neemt de microfoon ter hand, sluit de ogen en zingt dan haar eerste noten: haar Mijn-God-Wat-Een-Stem jaagt een catastrofale coup de foudre van mijn schouderbladen tot aan mijn enkels en even sta ik als aan de grond genageld. De kracht waarmee ze haar melodieën in stormachtige tornado’s door de zaal laat tollen, hoe ze zowel in de lage als in de hoge noten dan weer windstilte zingt – adembenemend! ‘Chronic disease’ is bovendien niet alleen door die innemende stem een meeslepend nummer; ook de viool weent zangerig mee en op de keys luidt Niels de noodklok.
Even overtuigend klinken een melancholiek mijmerend ‘What are you going to do’ en het nauwelijks opgewektere ‘Pushing hero’: knappe songs met een rijk geschakeerd timbre waarin de ingehouden spanning zich telkens ontlaadt in een krachtige climax.
Met dit muzikale hoogtepunt en onder luid maar vergeefs bisgeroep van ons fantastische publiek, valt het doek over de mooie rockrally-editie van dit jaar. En kijk, hoe toepasselijk alweer: aangezien Niels, Elien en Janice in hun songs over menselijke tragiek zingen – ten onder gaan door een slepende ziekte, door oorlogsterreur of door schuldgevoelens – hebben ze boven het podium een tekst gehangen met de woorden: ‘THE END OF MEN’.

MAANDAG 15 maart – Hoe gezellig kan de explosie van een atoombom zijn? Oooh, de prachtige lampadaire die zich aan de horizon ontpopt en aaah, dat stemmige licht waar je op een zomeravond een ontroerend boek bij kunt zitten lezen, en mmm, waarbij een delicate grand cru zich, tot tranen toe bewogen, laat walsen in zijn glas? Warempel, heel gezellig, inderdaad.
Minstens even gezellig is deze middag de kleine explosie in de AvW, zo omstreeks enen, want Bombe Atomique geeft er Nicely Dressed partij voor het vierde rondje rockrallyrocken.
Wanneer Bombe Atomiques eerste noten weerklinken, een grotendeels geprogrammeerde sequentie die uit de laptop rolt, licht ook het scherm achter de drummer op: daar verschijnen de beelden van – en u raadt het nooit – de kernaanval op Nagasaki. Nice, denken we, want voor het eerst komt een groep op het idee om wat te projecteren. Deze ‘Intro’, zoals dit stukje muziek heet, laat zich maar moeilijk labelen; wellicht moet het ons gewoonweg in de juiste sfeer brengen. Wat daarop volgt is een matig pittige Black Eyed Peas-cover: in ‘Meet me halfway’ toont zanger Pieter De Pauw hoe goed hij op een podium pakt maar de zangeresjes mogen gerust wat meer uit de verf komen. Dan wordt de toon een stuk ingetogener: het zachte akoestische-gitaarnummer ‘Jesus’ bestaat uit slechts twee akkoorden en blijkt ongetwijfeld dienstig om een saaie godsdienstles te depanneren – Praise the Lord –, maar als rocksong schiet het een beetje tekort. Pas met ‘Feels like a prayer’, opnieuw een cover, blaast Bombe Atomique zijn eerste optreden nieuw leven in.
Voor een goed begrip: dit zeskoppige combo hield zichzelf zowat een maand geleden boven de doopvont en gunde zichzelf welgeteld twee repetities – waarvan één met drummer – om deze multimediale mix van muziek en moving images in elkaar te draaien. Een prestatie zonder meer! Maar geen donderslag bij heldere hemel, dus, dat er aan de songs, de présence en de sound nog flink gesleuteld mag worden. Want voorlopig, beste Bombe Atomique, zit jullie naam jullie nog een paar maten te groot.
Niet zo met het stijlvolle Nicely Dressed, wat dit trio als gegoten zit – met z’n drieën doen ze het overigens op z’n hoedjes. Zangeres Laura Deschepper zingt, geflankeerd door twee gitaristen, breekbare nummers die meteen in je oor blijven zitten – een kwartier na het optreden neuriën we nog steeds hun knappe opener ‘If I could be the one’. Lauras warme krachtige stem en de heldere gitaren geven ook aan ‘Poker Face’ (Lady Gaga) een intimistische schittering en spontaan klapt het hele publiek geestdriftig mee. Nicely Dressed schrijft rockrallygeschiedenis. Veel te vroeg – oooh, verzuchten de toeschouwers – kondigt Laura het laatste nummer aan: iets wat klinkt als een Samson-en-Gertnummer. ‘Omwille van de aahs en oohs in het refrein’, voegt ze eraan toe, en meteen heeft ze de hele zaal op haar hand. En opnieuw weet Nicely Dressed ons te charmeren: ‘Island for sale’ is alweer een sterke song waarin vooral de mooie samenzang met gitarist Anton De Boes ons raakt.
Twee jaar geleden stond Laura in een andere bezetting op ons rockrallypodium met Booty Call. Toen eindigde ze ergens in de middenmoot. Maar vandaag mogen zij en haar kompanen hogere ambities koesteren. De ontknoping nadert! Spanneuhnd…

MAANDAG 8 maart - Vrienden van de vrede - Laten we meteen met The Doors in huis vallen! Na twee jaar reikhalzen en nagelbijten staat een bende jong geweld opnieuw te trappelen om het podium van de AvW te bestormen met micro’s, gitaren en drums. En songs! Rockrally@sjks gaat, zoals in feestjaar 2008, weer op zoek naar de beste band van het College.

Opener van dit vijfdaagse festival zijn de Peace Frogs, snaken die ons rockhart eerder al beroerden: tijdens onze vorige editie waren ze, toen nog met Gayk en Rob onder de naam Earl & The Microwaves, de uitgesproken publiekslieveling, wat hen enkele maanden daarna op het podium bracht van Rock ‘n Roll Highschool 2008. Intussen leverde hun kleine benefietconcert ten voordele van Broederlijk Delen ‘09 twee leraren een kaalgeschoren kop op en speelden ze op het openingsevenement van actiegroep ’t Viske. Ze hebben net hun eerste demo uit en binnenkort staan ze te blinken op het podium van de Lawijtstrijd. Goed bezig, mannen!

Maandagmiddag lijkt het nochtans even zoeken naar de juiste vorm. Ondanks hun enthousiaste ‘Openingsblaf’, een stukje live-soundtrack uit de voorstelling ‘Richard Killermachine’, krijgt het stemmige ‘Dance Dance’ het publiek niet echt aan het heupwiegen. Maar met ‘Come together’ weerklinkt vervolgens een breekbare Beatlescover: met de gitaren mooi in het gareel scheurt de rauwe stem van frontman Fabrice Luyckx de stilte aan rafelige flarden. Vandaag weliswaar geen spoor van Jim Morrisons bloederige song ‘Peace Frog’ maar met hun eigen nummers mogen deze vrienden van de vrede er ook best wezen.

Vier angry young men bestijgen even later het podium. Ze laten de Fenders aan de kant want ze blijken ‘Marshallmannen’ – dat zegt al iets. Ook zij zijn kennelijk pacifistische naturen, al schreeuwen ze dat iets driester uit; ze noemen zich daarom Blame the Machines. Hun eerste nummer ‘Have a nice day’ maakt meteen de dag van de voorste rijen: wijsvingers gaan de lucht in en benen in zwarte jeans plooien zich voor hun eerste voorzichtige sprongen. De moshpit laat niet lang op zich wachten: bij het tweede lied, ‘F***’ – u weet wel –, slaat de vlam in de pan, al klinkt dit nummer een beetje als zompige punk-meets-hoempa. Ook in de nummers ‘Today’ and ‘Kill the Fascists’ – onversneden engagement verdraagt weinig nuance – schreeuwt BTM zijn onvrede met het systeem uit en daar zegt het merendeel van het honderdvijftigkoppige publiek geen neen tegen. Aiai-aiai brult de zaal bereidwillig mee.
De balans: we staan acht songs dichter bij een betere wereld en we hebben een sfeervolle première achter de rug. De rockrally rules – men zegge het voort!

DINSDAG 9 maart - Pop! - Deze middag serveren we een lichte lunch met ovenverse rock ’n rolls en fijne plakjes gerookte spleenhesp. Leveranciers van dienst zijn New Lane, vierdejaars die ook op onze vorige editie al een gooi naar eeuwige rockrallyroem deden – toen inderdaad groentjes uit het tweede –, en The Jive, onze eerste groep die een ‘tasty chick’ op het menu zet.

The Jive opent met ‘Million dollar home’, eerder een ‘intro’ dan een eerste song – onze groepen mogen het drie nummers lang uitzingen op ons podium en zijn daar behoorlijk creatief in. We worden in ‘Friend or foe’ meteen gecharmeerd door een frisse poppy sound en aanstekelijke zanglijnen; het nummer is bovendien lang niet slecht opgebouwd. Zangeres Ellen Hylebos maakt indruk met haar krachtige stem, al moet die af en toe wat op zoek naar de juiste toon. De groep blijft stevig overeind in ‘Sunday Morning’, een stijlvol covertje van No Doubt. En The Jive heeft présence: met veel zelfvertrouwen zet zangeres Ellen een wuifbeweging in gang op ‘Life will pass away’ en meteen gaan er heel wat handen in de lucht. Het publiek vond de opener van vandaag duidelijk best te pruimen.

New Lane is een trio dat nog op zoek is naar zijn vaste bezetting – met extra zanger of toch maar niet – en een andere naam – Moose vinden ze ook lekker klinken. Maar over de kwaliteit van hun songs moeten ze zich wat ons betreft géén zorgen maken. ‘Free’ is een heerlijk bezwerend nummer dat drijft op twee mooie open akkoorden; de drums, die zich functioneel op de achtergrond houden, roffelen je welhaast in hypnose. Daaruit ontwaken we met de Absynthe Minded-hit ‘Envoi’; New Lane waagde zich ook in de vorige editie al aan de verstrooide absintfanaten uit Gent en opnieuw doen ze dat met verve. Dat nummer baadt trouwens in dezelfde licht melancholische sfeer van New Lanes eigen liedjes, niet in het minst door de straffe snerpende stem van zanger Stef Bogaert die geen luisteraar onberoerd laat. In de laatste song, ‘Letters’ toont New Lane opnieuw zijn klasse; het is een nummer met een mature sound – het werk van een niet onaardige songschrijver. Als de drie heren van New Lane nog een beetje meer zelfvertrouwen vinden op het podium, zien we deze ruwe diamant graag in een volgende editie terug.

Zo’n honderd tachtig fans vinden deze middag hun weg naar de AvW. Benieuwd hoe talrijk de supporters van Hellas en Voldtekt zullen opkomen – afspraak donderdagmiddag. En remember: be there or be square!

DONDERDAG 11 maart - Vikingen en Hellenen - Alleen omdat u er geen jota van zou begrijpen, verschijnt dit stukje niet in Noorse runentekens. Dat ware nochtans een evidentie geweest, maar goed, ‘viking metal’ laat zich ternauwernood ook recenseren in pakweg Times New Roman of Arial Unicode.
Voldtekt, de groep die vandaag als eerste het strijdtoneel betreedt, musiceert namelijk binnen het paradigma van die ‘viking metal’; zanger – nou ja, grunter – Joren Van Steen sleurt ons onmiddellijk mee in een bloederige onderwereld die brandt like hell. De groep brengt liederen ten gehore met namen als ‘Burn Her’ en ‘The Pentagram Burns’ – zonder twijfel allemaal met kapitalen – en bezingt taferelen van deze aard: ‘As I start to cut you in two / Your guts are steaming out’. En zo klinkt Voldtekt ook! Een beest van een sound: gevaarlijk grommende gitaren, pijnlijk getimede mokerslagen op de drums en een beëlzebubbiaans gebrul. Een kwartier lang wanen we ons verzeild geraakt in de monstrueus rommelende maagzak van, waarom ook niet, het verschrikkelijke Monster van Loch Ness vlak voor de kwijlende muil van het beest een daverende oprisping van brandend maagzuur baart. Satan rules, zoveel is duidelijk!

Veel minder mythologisch, al laat hun naam het tegendeel vermoeden, klinken de heren van Hellas, die vervolgens de gitaren ter hand nemen. Maar dat hoeft ook niet; dit viertal vierdejaars klinkt lekker strak en goed op elkaar ingespeeld. ‘Hide and seek’, hun eerste nummer, blijkt een intelligent opgebouwde song met een catchy zanglijn en leuke riffs. Ook in de Bloc Party-cover ‘Helicopter’ geen overdaad aan franjes en geen egotripperij; wel harmonieus gitaarspel op een opgejaagde maar niettemin metronomisch precieze ritmesectie. De drummer van Hellas is trouwens ook de zanger van de groep. Dat geeft het viertal wat extra flavour maar het blijkt meteen ook hun achilleshiel: doordat de zangmicro het schelle geluid van de cimbalen oppikt, klinkt dat bijwijlen oorverdovend door de speakers. Sommige toeschouwers wachten niet meer het knappe nummer ‘Ruled by’ af en verlaten met de handen voor de oren de zaal. Jammer, want ze missen een alweer doordachte en gevarieerde song met een handvol fijne riedeltjes en pingeltjes. Bij Apollo, kerels om in de gaten te houden!

J. Ongena