Indigo, een groep jongens en meisjes van het eerste en tweede jaar die in hun vrije tijd een voorstelling op poten zetten die “de ogen zal openen”. De realiteit, die ook erg wreed en hard kan zijn en de wereld om ons heen, is onze inspiratiebron. Deze voorstelling vindt plaats op vrijdag 30 april en zaterdag 1 mei om 20 uur in de Polyvalente Zaal van de school. Kaarten kunnen kosten € 3,00 en kunnen besteld worden via 03 780 71 91 of wim.vandervreken@sjks.be

Toneel voor en door leerlingen

Houten jubileum voor Indigo

Op 18 november 2003 werd na een eerste verkennende vergadering bij ons thuis een eerste fles champagne ontkurkt op de geboorte van een muziek-en poëziegroep. Degene die een toost uitbrachten die avond: Jeffrey, Joke en ikzelf. Na middernacht konden we nog eens klinken …op mijn verjaardag. Een paar weken later vroegen we Wim aan te sluiten bij de groep voor de technische ondersteuning. Ons doel was om alle leerlingen van de eerste graad de mogelijkheid bieden om mee te werken aan een voorstelling op muzikaal, poëtisch of technisch vlak. We wisten toen wel al wat we wilden bereiken, maar hadden op dat moment zelfs nog geen naam voor ons project. Het idee is gebleven, de naam is dan op een blauwe maandag gekozen, de aanpak is in de loop van de jaren wat bijgeschaafd en gegroeid, maar dit jaar vieren we reeds ons houten jubileum.

Het begin: Rood!

Rood, onze eerste voorstelling met 56 enthousiaste leerlingen van het eerste jaar. We hadden een technische ploeg die zorgden voor het intussen gekende logo, een filmpje van een straat als achtergrond bij de voorstelling en geluid en licht dat toen nog van op één klein tafeltje geregeld kon worden. We hadden een klein podium voor de 17-koppige “streetband” en een lange, witte streep liep door de zaal. Met enkele kartonnen panelen, geruggensteund door lege colabakken, creëerden we een straatbeeld van goede en minder goede leefomstandigheden van jongeren van twaalf. Een tiental poëten brachten de jeugdkamers tot leven. Ons project was vertrokken en goedgekeurd. Maar we zouden ernaar streven om geen twee keer hetzelfde te doen. Kwestie van boeiend te blijven.

Gespannen snaren

Joke kwam met een nieuwe titel: Gespannen snaren. Ruimte genoeg om het boeiend en spannend te houden. We zochten spanningsvelden van jongeren op en konden nieuwe dingen uitproberen. We gingen scheep met 86 leerlingen van het eerste en tweede jaar. Uiteindelijk zouden we met een zestigtal de eindstreep halen. Er kwam een groot podium. Er werden muren beschreven met vaseline, kwestie van het juiste black-light effect te creëren. Er was extra ruimte nodig voor het orkest, want die waren intussen ook al met dertig. En er kwam deze keer ook een nieuwe groep zangers en zangeressen aan te pas en … er waren twintig (!) poëten. Er werden coulissen gecreëerd en er was grote alertheid vereist aan de licht en geluidstechniek. Het geheel was volgens ons echter te statisch, dus moest er wat beweging in komen. De voorstelling “Golven” zou daar wat verandering in brengen. Het oog wil ook wat en ons publiek wilde meer actie.

Dynamischer

Poëzie en filmfragmenten wisselden elkaar af, de zeilen reden op en af het podium. We staken iets meer vaart in het geheel en kregen inderdaad wind in de zeilen. Het orkest begeleidde vlekkeloos eigentijdse nummers zoals “Car Wash” en waagde zich zelf aan de titelsong van “Titanic” zonder dat ons schip ging zinken.

Wat we zelf doen, doen we …

Stilaan was het welletjes geweest om ons enkel bij poëzie te houden en de creatieve box van Jeffrey beperkte zich duidelijk niet enkel tot muziek. Golven was pas opgevoerd, of hij begon met het schrijven van “Kamergesprekken”. Ons podium werd een grote blokkendoos van stellingen met allemaal afzonderlijke kamertjes en optrekjes van jongeren uit dezelfde klas. Ze vertoefden ieder in hun eigen leefwereld waarin de school een belangrijk deel uitmaakte. Slechte studiekeuze, echtscheiding, verjaardagsfeest, veel muziek en een verhaal doorspekt met poëzie. We hebben het allemaal gehad. Het koor bestond uit 25 personen van het eerste tot het derde jaar. Bij de poëten en het orkest waren ook leerlingen van het vierde jaar. Wat doe je als leerlingen komen vragen of ze alstublieft nog een jaartje mogen meedoen. ”Sorry, ’t is niet meer voor u!”, was niets voor ons.

Part of the musical

Vorig jaar was er het jubileumjaar van de school. Bij die gelegenheid werd de musical Jezus Christ Superstar opgevoerd. De orkestleden van Indigo maakten deel uit van het orkest. Indigo zelf gaf geen extra voorstelling en zal dus dit jaar voor de vijfde keer een voorstelling verwezenlijken.

Eigen werk van leerlingen

Na een jaar ertussenuit waren we echter nog op zoek naar een nieuwe invulling, toen Tuur Frencken kwam in maart vorig jaar met het voorstel om een musical te schrijven, op de proppen! Tuur nam in het 1ste jaar reeds deel aan ‘Rood’ en is elk jaar een enthousiaste Indigo-muzikant gebleven. Hij is aan zijn zesde voorstelling bezig met de school, want ook voor JCS droeg hij zijn steentje bij. Tuur wilde samen met zijn zus, Liselotte, een musical op poten zetten. Hij zorgt voor de muziek, zij voor de tekst en samen zouden ze het verhaal verzinnen. We waren er onmiddellijk voor te vinden, maar het moest aan een aantal criteria voldoen: het moest kunnen uitgevoerd worden door leerlingen van het 1ste , 2de , 3de en eventueel 4de jaar en iedereen die wilde, moest kunnen deelnemen, m.a.w. niet voor een ‘select clubje’ van ‘specialisten’. Tijdens het derde trimester van vorig schooljaar en de grote vakantie hebben we een aantal keren overlegd met Tuur en Liselotte en in september zijn we begonnen met de zang en toneelrepetities. Het is opnieuw een uitdaging. We repeteren op maandag-, dinsdag- en donderdagmiddag. Onze begeleidingsploeg wordt dit jaar versterkt met Bram Noens. Met zijn vele toneelervaringen komt hij ons bijstaan en neemt hij een aantal scènes voor zijn rekening. Voor het decor krijgen we hulp van Patrick Braem en de kledij wordt gemaakt door Vera Persoons (ook verantwoordelijk voor een deel van de kledij van Jezus Christ Superstar).

Musical

De hoofdrollen moeten kunnen acteren én zingen. Alle bijrollen moeten kunnen zingen, maar er moet ook plaats en ruimte zijn voor niet-zangers. Het orkest kent intussen ook de eerste liedjes en wellicht volgt binnenkort een eerste samenzang met het orkest. We repeteren volop de tekst van het eerste deel; het tweede deel is ‘nog in de maak’. Ook ik wacht vol spanning op de ontknoping. Onze vijfde productie wordt een sprookje. Vreemde landen, vreemde wezens, grote en kleine helden en een grote queeste naar de oplossing van een wereldprobleem. Ondanks de sprookjesachtige verpakking gaat het hier echter om een zoektocht van jonge mensen naar een eigen identiteit in een wereld die vastzit in eigen denkpatronen en die mensen uitsluit om hun anders-zijn. Voorlopig blijft het nog even een sprookje zonder naam, maar aan de vindingrijkheid van beide schrijvers te zien, zal er zeker wel nog iets spectaculairs uit de bus komen. De muziek speelt natuurlijk een belangrijke rol in een musical. Maar onder de veilige vleugels van Jeffrey is het goed toeven voor de muzikanten. We (de ganse ploeg) hopen de toeschouwers vooral mee te kunnen nemen in opnieuw een beklijvende realisatie van Indigo. Voor ons, de anciens van Indigo, kan het eigenlijk niet beter zijn: twee leerlingen van onze school die een stuk schrijven en waar we de mogelijkheid hebben om dat binnen de schooluren te laten repeteren en ook uit te voeren. Toneel van en voor leerlingen! Iedereen welkom op 1 en 2 mei 2009.

S. Vancauwenberghe

Sfeerbeelden 2006
 




Sfeerbeelden 2007: Kamergesprekken